روز سه شنبه دهم آوریل کنفرانس «تهدیدات حضور فرقه تروریستی رجوی» برای کشور آلبانی به دعوت و ریاست خانم آنا گومز نمایندۀ پرتغال در پارلمان اروپا و حمایت خانم پتریشیا لالند نمایندۀ فرانسه در پارلمان اروپا در مقر این پارلمان در بروکسل برگزار شد.

در این کنفرانس تعدادی از روزنامه نگاران و وکلای آلبانیایی و ایتالیایی، نمایندۀ سازمان ملل، نمایندۀ هیئت آلبانی در پارلمان اروپا و نمایندۀ سفارت آلبانی در بروکسل شرکت داشتند. همچنین یک هیئت بزرگ از جداشدگان از کشورهای مختلف نیز به دعوت خانم گومز نماینده پارلمان اروپا در این کنفرانس شرکت کردند.

نمایندۀ پارلمان و عضو کمیسیون امنیت و حقوق بشر پارلمان اروپا خانم گومز بعنوان برگزار کنندۀ کنفرانس ضمن خوشامدگویی به شرکت کنندگان، گزارش مبسوطی از سفر خود همراه با یک هیئت از پارلمان اروپا به ایران و دیدارهای ایشان با قربانیان فرقۀ رجوی و همچنین صحبت در مجلس ایران در باره وضعیت حقوق بشر را برای شرکت کنندگان توضیح دادند. . . .


پارلمان اروپا نشست خطر حضور مجاهدین خلق در آلبانی 1


خانم نماینده در بخشی از صحبتهایشان به نامۀ لابیهای فرقه به ایشان و تقاضای عدم برگزاری این کنفرانس اشاره کرده و گفتند که زمان دادن جایزۀ صلح نوبل به خانم شیرین عبادی از وی پرسیدم آیا فرقه تروریستی مجاهدین خلق یک گروه مخالف واقعی هستند و خانم عبادی بسیار روشن و صریح گفتند که این گروه اعتباری بین ایرانیان ندارد.

ایشان همچنین بار دیگر به حملۀ محافظان مریم قجر به دو نفر از جداشدگان بعد از شرکت آنان در یک کنفرانس در پارلمان اروپا و ضرب و شتم و مجروح کردن شدید آنان در جلوی ساختمان پارلمان اروپا و در زمانی که مریم قجر در پارلمان حضور داشت اشاره کردند و گفتند این غیر قابل پذیرش است.

سخنران بعدی آقای نیکلا پده از موسسۀ مطالعات جهانی در ایتالیا بودند. ایشان در قسمتی از صحبتهای خود به شیوه های کلاهبرداری فرقه درپارلمان ایتالیا و تحقیقات پیرامون بیانیه های فرقه مبنی برحمایت نمایندگان ایتالیا اشاره کرده و گفتند:

«هنگامی که فرقه تروریستی مجاهدین خلق و مریم رجوی دسترسی آزاد به پارلمان ایتالیا داشتند و آنها توسط سازمان های مختلف دولتی دعوت شده بودند، امضاهای حدود ۷۰ درصد از نمایندگان مجلس را جمع آوری کرده بودند. اما پس از مصاحبه با این اعضا، متوجه شدم که اکثر نمایندگان مجلس اصلا امضایی نکرده بودند و یا به یاد نمی آوردند و یا نمی دانستند برای چی امضا کرده اند و فقط پنج نفر از آنان آگاهانه از مجاهدین حمایت کرده بودند. این کار سازمان مجاهدین سوء استفاده از عدم آگاهی نمایندگان پارلمان از ریز مسائل ایران است. چنین نامه هایی برای افزایش نفوذ مجاهدین در داخل مؤسسات مورد استفاده قرار گرفت، جایی که آنها می توانند روابط دوجانبه و بحث بین جمهوری ایتالیا و جمهوری اسلامی ایران را مسدود کنند. در حال حاضر ایتالیا روابط خوبی با ایران دارد، نه تنها در سطح اقتصادی بلکه همچنین در سطح سیاسی».

در ادامۀ جلسه آقای اولسی جازقی، مدیر موسسۀ رسانه های آزاد در تیرانا صحبت کردند. وی در سخنرانی خود در این کنفرانس گفت:

«آمدن مجاهدین به آلبانی تحت یک توافق مخفی با دولت آمریکا و آلبانی انجام شد. آنها شروع به جذب سیاستمداران، موسیقیدانان، دانش آموزان، اعضای جامعۀ مدنی، فعالان، حتی چپ و کمونیست ها کردند و به آنها برای آمدن به برنامه هایشان پول و رشوه دادند. مجاهدین محل کمپ خودشان را از یکی از باندهای مافیایی اجاره کردند… پناهندگانی از کشورهای دیگر نشان داده اند که می خواهند با جامعۀ آلبانی ادغام شوند. ولی مجاهدین خلق نمی خواهند در جامعۀ آلبانی ادغام شوند. آنها به عنوان یک سازمان تروریستی آمده اند و در آینده اقدامات تروریستی انجام خواهند داد. آنها در یک اردوگاه شبه نظامی زندگی می کنند و مریم رجوی، رهبر آنها، هر روز با دعوت از جهاد علیه یک کشور خارجی (ایران) قانون آلبانی را می شکند. این باعث شده است که رهبران بنیادگرایان سنی بپرسند که اگر سازمان مجاهدین خلق بتواند جهاد را پیگیری کند، چرا ما نمی توانیم؟».

سخنران بعدی خانم میگنا بالا، وکیل آلبانیایی بود. او وکالت تعدادی از جداشده های فرقه در آلبانی را بر عهده دارد. وی گفت:

«سازمان مجاهدین خلق چگونه میخواهد دموکراسی را به ایران بیاورد وقتی که هیچ دموکراسی در درون خود ندارد؟ اعضای انها حق تردد آزاد، تحصیل یا داشتن یک خانواده را ندارند و فعالیت غیرقانونی در آلبانی انجام می دهند… مجاهدین خلق کنترل کامل بر اعضای خود دارند. اگر آنها سعی کنند با خانوادۀ خود تماس بگیرند بعنوان مأمور رژیم ایران با آنها برخورد می شود… هر کسی علیه آنها صحبت کند متهم به عامل اطلاعات ایران بودن میشود. چرا هیچ کس حق ندارد با آنها مخالفت کند؟ شما آلبانیایی نیستید، اما شما به کشور من آمده اید و من را دروطن خودم به مأمور اطلاعات ایران بودن متهم می کنید. برای من ایران مهم نیست کشورم آلبانی مهم است».

سخنران بعدی خانم آن خدابنده بودند که در قسمتی از سخنرانی شان گفتند:

«اعضای سازمان مجاهدین خلق بدون اجازه یا اسکورت نمی توانند اردوگاه را ترک کنند. آنها اساسا در آنجا به دام افتاده اند. اعضا دراردوگاه در شرایط برده داری مدرن زندگی می کنند. اما اینها یک نوع از بردگان سیاسی هستند و به آنها پولی پرداخت نمی شود، آنها حقوق و مزایای اجتماعی ندارند مانند تعطیلات، حقوق بازنشستگی، مراقبت های بهداشتی. هیچ روابط خانوادگی مجاز نیست در حقیقت، می توانید بگویید که اعلامیه های حقوق بشر سازمان ملل از آنها دریغ شده و شامل انها نمی شود…».

اقای رضا جبلی از اعضای سابق فرقۀ رجوی که جزو سخنرانان بودند از تجربیات خود در فرقه در کانادا و آمریکا و همچنین کمپ اشرف در عراق سخن گفتند و از آنجا که نمونه های مشخص و عینی را بیان داشتند سخنرانی ایشان مورد توجه شرکت کنندگان قرار گرفت.

نوشته شده در تاریخ چهارشنبه 29 فروردین 1397    | توسط:    |    |
نظرات()